Erkennen wat er in je leeft

2

Posted on 25-12-2012 by

De kogel is eindelijk dcover boekje zin in zijnoor de kerk. Na maanden wachten op uitgevers en twijfelen over de haalbaarheid heb ik besloten om een verhaal over een stilteretraite in eigen beheer uit te geven. Alle tekenen staan op zijn minst op oranje en sommige beslist op rood. Toch ga ik ervoor. Waarom? Eerlijk gezegd kan ik het niet goed verklaren.

Ik kan een heleboel redenen bedenken, maar er lijkt een sterkere golf achter te zitten. Toen ik de retraite boekte, wist ik al meteen dat ik er een verhaal over zou schrijven. Dat duurde een half jaar, maar toen ik er eindelijk tijd voor had, was het feest. Onverklaarbaar, maar overduidelijk. De flow van het schrijven ging naadloos over in een wens om gelezen te worden. En daar stokte het. Bevriende lezers vonden het verhaal allemaal mooi, maar hadden ook bedenkingen: niet gekruid genoeg, te persoonlijk, onduidelijke boodschap, niet geschikt als boekje.

Dus vroeg ik het nog iemand, en nog iemand. En allemaal gaven ze plussen…., en minnen. Als ik heel eerlijk ben: meer minnen dan plussen. De laatste die ik het vroeg, had de meeste autoriteit en zei het duidelijkst: ‘Nee, niet doen.’ Hoe haal ik het in mijn hoofd om haar oordeel naast me neer te leggen? Ik ken mezelf nauwelijks terug. Want ik doe het toch.

Ik weet alleen dat het erg belangrijk voor me is. Dat ik het zelf een prachtig verhaal vind en dat ik niet kan wachten tot ik het boekje in handen heb. Dat is voor mij nu genoeg reden om alle (financiële) risico’s te trotseren en te erkennen: dit moet nu gebeuren, zo staat het in mijn levensbalboekje geschreven.

Het grappige is: toen ik die conclusie voor mezelf getrokken had, realiseerde ik me dat de stilteretraite daarover ging: over erkennen wie ik ben, en wat belangrijk voor mij is. Ik kwam in de stilte emoties tegen, waarvan ik nauwelijks wist dat ik ze had en waarvan ik zeker wist dat ik ze liever niet wilde hebben. Uiteindelijk kon ik ze de erkenning geven die ze verdienden. Maar dat kostte wel tijd. Net zoals het nu tijd kostte om mijn eigen wensen te erkennen en prioriteit te geven. Als ik ze geen prioriteit geef, wie moet het dan doen?

Response to Erkennen wat er in je leeft

  1. Hallo Kruidje,
    Al is je boekje er nog niet in fysieke gedaante, toch alvast gefeliciteerd! Want felicitaties verdiend het zeker om zo vastberaden je eigen plan vol te durven houden.
    Ik ben benieuwd wat je boekje gaat doen. Hoewel ik ook vermoed dat dat niet eens zo belangrijk is.
    Groetjes,
    Ton

    • Dank je wel, Ton. Je hebt gelijk, uiteindelijk maakt het niet meer uit of mijn boekje aanslaat. Natuurlijk hoop ik dat veel mensen het verhaal lezen, maar daar gaat het niet meer om. Het proces om achter mijn eigen wensen te gaan staan, is me veel dierbaarder geworden. Er ja tegen zeggen heeft ook echt rust gebracht.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Follow

Get every new post on this blog delivered to your Inbox.

Join other followers: