Jong geleerd

0

Posted on 28-11-2012 by

Mijn vorige blog eindigde metkuikentje een heuse cliffhanger: Hoe komt het nou dat ik zo moe kan worden van ontmoetingen met andere mensen?

Eigenlijk is deze hoe-vraag een verkapte waarom-vraag en die zijn gevaarlijk. Op zoek naar antwoorden kun je verdwalen in de verleden. Wat heb je er aan als je alle mogelijke redenen hebt achterhaald? Helpt het je echt als je een oorzaak kunt aanwijzen? Is het soms belangrijk dat je kunt zeggen dat het niet aan jou ligt, dat het door iemand anders komt, dat het lot je niet gunstig gezind is geweest? Ik dacht dat het belangrijk was en heb lang gezocht. Nu ik alles heb uitgevlooid, merk ik dat de hele zoektocht iets in mijn hoofd was en dat alle opgedane kennis mijn gedrag niet heeft veranderd.

Als je me nu vraagt waarom, dan is het antwoord simpel: jong geleerd, oud gedaan. Als kind dacht ik dat ik in contact met anderen mijn beste beentje moest voorzetten en dat ik iedere kans moest aangrijpen om te laten zien hoe aardig, slim en voorkomend ik was. Het is zo vanzelfsprekend geworden dat ik niet meer weet hoe het anders kan. Eigenlijk realiseer ik me nauwelijks dat ik zo op mijn tenen loop als ik met andere mensen praat. Tot voor kort was het de gewoonste zaak van de wereld en dat zou het nu nog zijn, ware het niet dat ik er geen energie meer voor heb.

Dit voorjaar ontdekte ik tijdens een stilteretraite bij Zin in Zijn twee belangrijke dingen: ik heb een diep verlangen om me niet meer beter te hoeven voordoen dan ik ben. Tegelijkertijd ben ik bang voor de mening van andere mensen over mij. Gevoelens onder woorden gebracht blijken een ander effect te hebben dan conclusies getrokken na waarom-vragen. Ze komen dieper binnen en zetten daar iets in gang waar mijn hoofd weinig over te zeggen heeft.

De laatste maanden merk ik steeds vaker dat ik nauwelijks moe ben na een ontmoeting met een vriend of vriendin. Ik geniet ervan. Ik durf met hen over mijn verlangen en angst te praten. Hartstikke spannend, maar ook helend. Laatst vertelde ik een vriendin over het verhaal dat ik had geschreven over de stilteretraite en dat ik wilde uitgeven. Ze wilde weten waar het over ging. Na mijn uitleg vroeg ze:’Had je het gevoel dat je niet goed genoeg was toen je klein was?’ Ik was compleet verrast. ‘Ja’, zei ik opgelucht, ’zoiets’. Even was ik bang dat ze om saillante details zou gaan vragen, maar nee: ‘Wat een onzin’, zei mijn vriendin, ‘nu weet je toch wel beter, hè?’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Follow

Get every new post on this blog delivered to your Inbox.

Join other followers: