Kruidje Roermeniet

2

Posted on 23-10-2012 by

Als kind was ik snel Kruidje Roermenietboos of verdrietig als er iets gebeurde. Mijn broer noemde me een kattekop, mijn moeder hield het op kruidje roermeniet. Beide benamingen gooiden natuurlijk olie op het vuur, maar in de loop der tijd bleek dat kruidje roermeniet niet eens zo slecht bedacht. Ik reageerde namelijk niet alleen heftig op woorden en gebeurtenissen, maar ook op: stuifmeel, dierenharen, wol, suiker, cafeïne, alcohol, mijn eigen hormonen,  allerlei voedingsmiddelen, schimmels, medicijnen, muggensteken, de zon, te veel wind, te veel licht, te weinig licht, warmte, koude, maanstanden, veranderingen in daglengte en ga zo maar door.

Ik kreeg achtereenvolgens te horen dat ik gevoelige longen had, gevoelige ogen, gevoelige klieren, gevoelige spieren, een gevoelige huid, een gevoelige maag, gevoelige darmen en erger. Met het klimmen der jaren neemt de gevoeligheid toe. Alsof mijn  lijf steeds harder aan de bel probeert te trekken: ‘Hey, hallo, ik ben er ook nog.’ Het effect is meestal averechts. Door de fysieke ongemakken heeft mijn hoofd nog meer redenen om zich druk te maken. Sinds ik last heb van chronische vermoeidheid, heb ik ook gevoelige hersenen. Die slaan op tilt als mijn energieniveau onder een bepaalde grens zakt. En dat vind ik zo verontrustend dat ik eindelijk de boodschap serieus neem.  Dat ik voor het eerst heb opgemerkt dat ik in mijn gedachten leef, in plaats van in het hier en nu. Die ontdekking is goud waard, want daardoor ben ik in een andere, aangenamere wereld terechtgekomen. De wereld waarin mijn hoofd zijn mond houdt en ik het leven door mijn lijf voel stromen.

Kruidje Roermeniet is een geuzennaam geworden. Als één of andere gevoeligheid zich weer aandient, weet ik dat het tijd is om een hoofdpauze in te lassen. Even geen hersengymnastiek, maar ademen en voelen. Dat lukt nog niet zo lang achter elkaar hoor, maar gelukkig heb ik genoeg gevoeligheden om me bij de les te houden.

Response to Kruidje Roermeniet

  1. Hallo Kruidje,
    Is het misschien ook zo dat de wereld harder (ongevoeliger) is geworden waardoor het lijkt dat je gevoeligheid is toegenomen?
    Er is in het huidige klimaat ook steeds minder tijd en ruimte om kwetsbaar, laat staan gevoelig te zijn.. Je bent al snel een watje, of nog erger; een aansteller/ster. En in het ergste geval moet je gaan bewijzen dat het toch echt niet zo lekker gaat met je. Waarmee de negatieve spiraal is geboren.

    Maar mooi dat jij toch maar de uitgang van die spiraal hebt gevonden (met dank aan meneer Tolle?). Misschien kun je hier en daar een wegwijzertje plaatsen?

    • Hallo Ton,

      Of de wereld harder is geworden, weet ik niet. Maar verder herken ik me wel in wat je schrijft. De uitspraak ‘watje’ klinkt mij niet onbekend in de oren. Om iedereen voor te zijn, noemde ik mezelf een tijdje zelfs zo. Maar daar ben ik mee gestopt, want met dat soort cynisme zet je jezelf echt in de kou.

      Ik herken het ook dat ik op een gegeven moment dacht dat ik moest bewijzen dat het niet goed met me ging. Dat is inderdaad een heel gevaarlijk mechanisme. Want je bewijs wordt een soort waarheid voor je, waar je niet meer van af kunt wijken. Je blijft je vermoeidheid herkauwen, terwijl het juist zo belangrijk is dat je elke dag kijkt naar wat er wel goed gaat. Optimistisch zijn wil niet zeggen dat je niet moe bent, maar dat je zo goed mogelijk met je vermoeidheid omgaat. Helaas zijn er werkgevers en arboartsen die dat niet kunnen of willen begrijpen. Toch: Je hoeft helemaal niets te bewijzen, niet dat het slecht met je gaat en ook niet dat het goed met je gaat. Het gaat gewoon zoals het gaat en dat is okay.

      De wegwijzertjes die ik vind, wil ik hier zeker delen. En ik hoop dat anderen de wegwijzertjes aandragen die ik over het hoofd zie. Bedankt voor je reactie!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Follow

Get every new post on this blog delivered to your Inbox.

Join other followers: