Kortjakje

0

Posted on by

Akortjakjels ik iets heel leuks of belangrijks doe, ben ik zelden moe.

Dat vertel ik niet vaak, want meestal zie ik dan opeens vraagtekens in ogen verschijnen. Vraagtekens die vervolgens meer of minder nadrukkelijk achter mijn vermoeidheidsklachten worden geplaatst. Toch begin ik er nu over, want ik verwacht dat mijn verhaal over Parijs hier en daar ook tot opgetrokken wenkbrauwen heeft geleid. Ik kan me best voorstellen dat  mensen na het lezen van mijn Parijse avonturen tot de conclusie komen dat ik blijkbaar minder vermoeid ben dan ik doe voorkomen. En dat een enkeling daar stiekem achteraan denkt dat ik  liever lui dan moe ben of een soort Kortjakje. Dat laatste is niet eens zo gek gedacht, want zij en ik hebben veel gemeen.

Continue reading →

La vie en rose

0

Posted on by

Vanochtela vie en rose à Parisnd aan het ontbijt kreeg ik een SMS van mijn vriend: ‘Succes met landen vandaag.’ Dat vond ik heel erg lief. Hij liet ermee zien dat hij snapte dat wat voor hem en zijn collega’s niet meer was dan een personeelsuitje naar Parijs, voor mij een wereldreis van formaat is geweest, inclusief bijbehorende jetlag.

Drie dagen Parijs. Ooit draaide ik mijn hand er niet voor om, nu is het een achtdaagse vakantie: twee dagen vooraf vrij om fit de reis te beginnen, drie dagen na afloop vrij om bij te komen. Voor alle zekerheid heb ik ook de laatste twee dagen van deze week niet te veel werk ingepland. Wat een geluk dat ik die ruimte heb. Continue reading →

Precies wat ik nodig heb

0

Posted on by

Houden Houden van wat er isvan wat er is. Dat is de lijfspreuk van Byron Katie. Ze zegt dat alles wat op je pad komt, precies dat is wat jij nodig hebt om te groeien.

Toen in 2005 chronische vermoeidheid op mijn pad kwam, was ik bang, boos en verontwaardigd. Ik voelde me gedwarsboomd en te kort gedaan. Vier jaar lang! Tot ik tijdens mijn behandeling in aanraking kwam met Zijn, de wereld van mijn hart betrad en daardoor mijn vermoeidheid kon verwelkomen. Mijn klachten verdwenen en  ik voelde me gelukkiger en levendiger dan ooit. Ik nam ontslag en ging doen wat ik het liefste wilde doen: schrijven. Ik realiseerde me dat mijn ziekte me vele veranderingen ten goede had gebracht.

Begin dit jaar kwamen de vermoeidheidsklachten terug. Continue reading →

De herfstblues, deel II

0

Posted on by

De bede zon komt door de mist heenste tip om met de herfstblues om te gaan heb ik tot het laatst bewaard: Word bluesliefhebber!

Vier de herfst, hou ervan, prijs jezelf gelukkig met al het moois dat de herfst te bieden heeft, geniet van de knusheid binnen als het buiten guur is. En als dat niet lukt, zoek dan de zilveren randjes die zelfs aan de donkerste herfstwolken te vinden zijn.

Ik geef graag een voorzetje, want zelf houd ik van:

  • Spruitjes met zelf geraapte kastanjes
  • Alle schakeringen geel, bruin en rood in het bos
  • Me ’s ochtends in bed nog een keer omdraaien, omdat het toch nog donker is Continue reading →

De herfstblues te lijf

0

Posted on by

herfstbluesAanstaande zaterdag gaat de klok weer een uur terug. Ik heb daar minstens twee weken last van en val ’s avonds bij het achtuurjournaal al om van de slaap. De klok terug, dat is voor mij hét signaal dat de herfstblues er weer aankomen.  Korte dagen, weinig zonlicht, regen, wind en kou. De perfecte ingrediënten voor naargeestige dagen met een loopneus, stijve spieren en rode, vermoeide ogen. En dat terwijl ik de herfst zo mooi vind!

Dit jaar neem ik meer voorzorgsmaatregelen dan ooit:

Ieder moment dat de zon schijnt, ren ik naar buiten. Waar mogelijk met een kop thee om de tijd te hebben iedere zonnestraal te absorberen. Als het de hele dag sombert, gaat het zonnetje op mijn bureau aan, een grote daglichtlamp van Philips. Continue reading →

Kruidje Roermeniet

2

Posted on by

Als kind was ik snel Kruidje Roermenietboos of verdrietig als er iets gebeurde. Mijn broer noemde me een kattekop, mijn moeder hield het op kruidje roermeniet. Beide benamingen gooiden natuurlijk olie op het vuur, maar in de loop der tijd bleek dat kruidje roermeniet niet eens zo slecht bedacht. Ik reageerde namelijk niet alleen heftig op woorden en gebeurtenissen, maar ook op: stuifmeel, dierenharen, wol, suiker, cafeïne, alcohol, mijn eigen hormonen,  allerlei voedingsmiddelen, schimmels, medicijnen, muggensteken, de zon, te veel wind, te veel licht, te weinig licht, warmte, koude, maanstanden, veranderingen in daglengte en ga zo maar door. Continue reading →

Eén ademhaling

0

Posted on by

een nieuwe aarde van Eckart TolleMet één ademhaling kun je de ban verbreken.

Ik heb deze zomer een nieuwe ‘trucje’ geleerd: door één keer bewust te ademen, kan ik de maalstroom van mijn gedachten doorbreken. Juist als ik moe ben, ga ik me zorgen maken en begin ik te malen: krijg ik mijn werk wel af, wat als mijn vermoeidheid erger wordt, hoe moet dat dan financieel? Met één bewuste ademhaling kan ik net genoeg afstand nemen om te zien waar ik mee bezig ben en te beslissen of ik daarmee wil doorgaan. Ik ga er zelden mee door. Continue reading →

De luie smurf

0

Posted on by

Ik ben een grotede luie smurf fan van de luie smurf. Fantastisch hoe hij zo heerlijk ontspannen kan luieren en genieten van het niets doen. Dat zou ik zelf ook wel willen, luieren. Maar altijd als ik het probeer, voel ik me schuldig. Ik denk dat ik iets heel belangrijks vergeet te doen en dat ik daar nog jaren last van ga krijgen. Dat zorgt ervoor dat ik meestal na vijf minuten weer aan de slag ga, rusteloos. Continue reading →

Vrij zijn

0

Posted on by

Voor de derde dag op rij Zin in zijn uithangbordvoel ik me vanochtend gestrest en overvraagd. En dat aan het begin van een rustige week. Het komt omdat ik vrijdag teveel hooi op mijn vork heb genomen. Maar ja, die wetenschap helpt me niet verder.  Wat moet ik doen? Me helemaal overgeven aan het gevoel of met NLP-oefeningen proberen mijn zinnen te verzetten?

Opeens komt een nieuwsbrief van Zin in Zijn binnen. Daarin vertelt Emilia dat vrij zijn van iets geen vrijheid is. Je kunt niet ergens vrij van zijn, want alles is zoals het is en toont zich op het moment dat het zich wil tonen. Jij bepaalt niet wat zich in je leven voordoet, wie je tegenkomt op straat, of je ziek wordt, hoeveel geld je hebt en wat je voelt. Ergens vrij van willen zijn schept daarom onvrijheid. Je bent pas vrij als je de dingen accepteert zoals ze zijn, als alles wat zich aandient er mag zijn.

Terwijl ik Emilia’s verhaal lees, voel ik me ontspannen. Ik wilde het gestresste gevoel uit mijn leven bannen en juist daardoor werd het steeds groter. Nu mag het er zijn en voel ik me weer uit mijn hoofd in mijn hart zakken.

Reageer

1 2
Follow

Get every new post on this blog delivered to your Inbox.

Join other followers: